+-

+-User

Welcome, Guest.
Please login or register.
 
 
 
Forgot your password?

Recent Topics ezBlock

Kennismakings Picknick (Leerlingtopic) by Jordan Campbell
Today at 16:09

Zweinsteinexpress 1922 by Jordan Campbell
Today at 15:43

Regels en Informatie by PotterDome
Sep 07, 2022, 20:14

Straks ook via je mobiel chatten! by PotterDome
Sep 05, 2022, 09:49

Thuis (is) waar je hart is by Jo-Ann
Sep 04, 2022, 18:35

Regels en informatie by PotterDome
Sep 03, 2022, 13:21

Tijdlijn by PotterDome
Aug 29, 2022, 18:00

Errors by Shadow Savinniah
Aug 28, 2022, 18:23

Afwezigheidstopic by Shadow Savinniah
Aug 27, 2022, 12:36

Q&A by PotterDome
Aug 03, 2022, 21:59

Thuis (is) waar je hart is

Started by Gianna, Jul 27, 2022, 12:03

Previous topic - Next topic

Gianna

Proestend stapte ze uit het haardvuur, een enkele blik omlaag wees haar erop dat ze wellicht beter per viavia had kunnen reizen. Haar petrolkleurige jurk vertoonde wat roetplekken die ze met bewegingen van haar toverstok zo goed en kwaad als het ging zoveel mogelijk wegwerkte.

Hersteld van de hoestbui keek Gianna met een glimlach om haar heen. Ja ze had de afgelopen tijd het enorm naar haar zin gehad om Ilvermorny weer op dreef te krijgen, ja ze had vriendschappen voor het leven gesloten. Maar er was iets dat maakte dat ondanks het gure regenachtige weer dat hier zo normaal was, dit meer als thuis voelde. Op zoek naar bekende gezichten, en nieuwe vriendschappen liep ze de lekke ketel door. Zachtjes grinnikte ze even. Hoe graag ze ook vertrokken was, wat lang geleden leek, zo blij was ze nu terug te zijn. Heel wat ervaringen rijker, en mens mens wat was ze gelukkig hier weer rond te lopen.

Rustig nam ze plaats, een beetje verscholen achter een grote plant. Het was niet zomaar dat ze zich hier wat afzonderde. Ze hield ervan om mensen te observeren voor ze haar daad werkelijk opmerkte. Even fronste ze haar wenkbrauwen terwijl ze nadacht. Ondanks het vertrouwde en gemoedelijke zou ze een nieuw avontuur beginnen en daar had ze zin in. Het was de openbare gelegendheid die haar, toen ze aanwezigheid voelde, liet opstaan en feilloos volgde er een reverance. "Hallo mijn beste, wat fijn om gezelschap te krijgen." terwijl ze gebaarde naar de lege zitplaatsen wenkte ze met haar vrije hand de kastelijn naderbij. Dit kon nog wel eens een gezellige tijd gaan gaan worden.

Nathalia

Met een glimlach liep ze Lekke Ketel binnen, het schooljaar was nog niet begonnen en haar kinderen vermaakten zich prima met Liviana die oppastte. Nathalia had nu even tijd voor zichzelf en had daarom dan ook besloten om even een drankje te gaan doen in de Lekke Ketel, de gehele weg naar het café toe had ze een brede glimlach om haar lippen gehad, eindelijk was ze weer thuis. Ja ze had het ontzetten leuk gehad op Ilvermorny, mooie en diepe vriendschappen gesloten en stiekem zelfs een korte flirt gehad met Jay, de Congiërge van Ilvermorny hem schreef ze nog steeds elke week, de andere gemaakte vrienden schreef ze ook regelmatig, maar minder dan Jay.

Met een zachte zucht keek ze het cafeetje door in de hoop een bekend gezicht te zien, vriendelijk knikte ze ondertussen naar de waard die iemand iets te drinken bracht die aan de bar zat. Ze was blij dat ze weer in het druilerige, stormachtige en vooral regenachtige Verenigd Koninkrijk was, ze had het gemist en ze had zowaar in de eerste week dat ze weer thuis was zonder zichzelf te beschermen tegen de regen gewoon buiten gelopen. Het weer hier voelde anders dan in Amerika, maar toch ook weer niet. Opnieuw zuchtte ze, en vervolgens gleed haar blik naar een grote plant. Ze schudde haar hoofd, ze had het zich waarschijnlijk verbeeld.

"Hallo mijn beste, wat fijn om gezelschap te krijgen." klonk een bekende stem die haar deed glimlachen. Uit gewoonte maakte Nathalia dan ook een reverance en antwoordde de andere vrouw. "Hallo Gianna, hoe maakt u het?" vroeg ze vervolgens, waarna ze plaats nam op een van de aangewezen lege plekken. "Hoe maken de kinderen het?" was haar volgende vraag, waarna ze rustig op antwoord wachtte.


Gianna

Hoewel het nog niet lang geleden was dat ze elkaar gezien hadden, was het haast een eeuwigheid dat ze haar vriendin aan deze kant van de oceaan gezien had. Het stemde haar vrolijker dat ze juist Nathalia als eerste trof. Na hun gezamenlijke avontuur was ook zij op dit nest teruggekeerd iets dat haar gezelschap vast ook niet helemaal verwacht had.

'Het gaat ons allemaal goed. We zijn blij om terug te zijn op de regen na. Daar zal ik nooit helemaal dol op worden, al voelt de regen hier anders als het daar deed.' Gianna wenkte de waard zodat ze iets konden bestellen. 'Hoe gaat het met u en de kinderen?'

Inmiddels stond de waard bij hen en nadat ze drinken had besteld keek ze haar vriendin kort aan. 'Vergeef me mijn vertoning, ik had kunnen weten dat een viavia een betere optie zou zijn.' Ze grinnikte toen ze op nog vaag aanwezige roestplekken wees. 'Verheugd u zich ook zo op de komende tijd? Bijna zal de trein gaan rijden en gaan de leerlingen hun reis maken. Natuurlijk zal ik voor die tijd op het kasteel zijn.' Eén korte zucht ontsnapte aan haar en een ietwat weemoedige glimlach sierde haar lippen. ' Ik zal blij zijn weer als conciërge te mogen werken, daar ligt toch mijn hart weet u.' Ze nam haar glas en hief het op. 'Op een nieuw avontuur zo lijkt mij!'

Heer Gilleen

1 2 1 2 1 2. Dof klonken de zware voetstappen over de weg. Doelbewust stevende hij af op zijn bestemming. Toen Zweinstein jaren terug geopend was had hij gewaarderde collega's gekregen. Veel van hen waren weer vertrokken. Een deel daarvan zelfs naar Amerika om daar een school terug op te bouwen. Alsof er hier niet genoeg op te bouwen was. Hij wist dat 2 van hen terug waren en vermoedde dat ze dáár zouden zijn. Juist, Gilleen was op weg hen de waarheid te vertellen.

1 2 1 2 1 2. Luid stampte hij de lekke ketel in. Achterin zag hij net twee bekende dames elkaar groeten. Kwam dat even mooi uit dat hij dat goed ingeschat had. Zonder acht te slaan op het feit of er iemand of iets in de weg stond stevende hij op zijn doel af. Hoe dichterbij hij kwam hoe meer flarden hij opving.

1 2 1 2 1 2. Inmiddels kon hij het gesprek volgen. Ondanks het appeltje dat hij met hen te schillen had verheugde het hem te horen dat het hen goed ging. Hij moest toegeven dat ze er goed uitzagen. Oh hij was zeker blij dat ze er weer waren. Maar dat ze gegaan waren twee jaar terug en hem met het gespuis op het kasteel hadden achter gelaten stond hem tot vandaag niet aan, en ja dat had hij hen per uil al te verstaan gegeven en dat zou hij wel even dunnetjes overdoen.

1 2 1 2 1! 'Dag' Hij klikte zijn hakken tegen elkaar aan en boog kort en nors zijn hoofd. Bruusk trok hij een stoel naar achter en nam plaats. Hij gebaarde om een vuurwhiskey en keek de dames een voor een aan. 'Regent. Bent weer terug want?'

Nathalia

Bij het zien van Gianna werd ze vrolijker en vormde er een grote glimlach om haar mond. Het was een paar weken geleden sinds ze elkaar voor het laatst zagen, al wist ze zeker dat Amalia en Jordan elkaar veel vaker gezien hadden in de laatste weken. Hun gezamenlijke Amerikaanse avontuur was ten einde gekomen, al had Nathalia niet verwacht Gianna al hier te zien.

Gianna vertelde haar dat het hen allemaal goed ging op de regen na, waarop Nathalia grinnikte. Dat haar beste vriendin nooit echt dol op de regen zou worden wist ze al. Toen Gianna zei dat de regen hier anders voelde dan in Amerika knikte Nathalia instemmend. "Het gaat goed met mij en de kinderen, Jacob doet het prima en Cassidy is al licht nerveus aan het worden voor haar eerste schooljaar op Zweinstein, en Jordan... tja het is Jordan hé. Hij doet zijn ding." antwoordde Nathalia op de vraag van haar vriendin.

De waard was inmiddels gearriveerd bij hun tafel en Gianna bestelde iets, waarop Nathalia snel een Sterrenwijn bestelde. "Ach Gianna, we vergeten allemaal wel eens de betere opties, het kan gebeuren en zo erg vallen de roetplekken niet op." zei Nathalia met een gemeende glimlach tegen haar vriendin, waarna ze luisterde naar de rest dat gezegd werd. "Natuurlijk verheug ik me op de komende tijd, ook ik zal voor de tijd dat de trein gaat rijden op Zweinstein aangeland zijn, Liv zal Jordan en Cassidy op het station afzetten." zei ze met een kleine glimlach, waarna ze zuchtte. Dat Gianna liever weer haar congiërge taak op zich naar, kon Nathalia het niet meer dan mee eens zijn, ook Nathalia pakte liever haar oude taken weer op. "Ik snap je helemaal, Gianna. Ik verblijf toch ook liever weer in mijn lieftallige bibliotheek." zei ze dan ook zachter, waarna ze ook haar glas hief en proosste. "Op een nieuw avontuur!"

"Dag!" klonk het en Nathalia kromp inelkaar, die stem herkende ze uit duizende en zijn boze uil was ze absoluut nog niet vergeten. "G... Goe... Goedenavond, h... hee.. heer Gil.. Heer Gilleen." stamelde ze. Ze voelde haar hoofd rood kleuren, snel raapte ze zich bij elkaar en wendde zich tot de man. "Hoe maakt u het?" vroeg ze vervolgens, waarna ze snel overeind kwam en een reverance maakte. De man was inmiddels gaan zitten en had een drankje besteld, en keek hen een voor een aan en vroeg vervolgens waarom ze weer terug waren. "Euh... De Ilvermorny Staff was weer op volle kracht en onze hulp was daar niet meer nodig. En daarnaast begonnen de kinderen en ikzelf het hier te missen." zei ze vervolgens luchtig, waarna ze een slok van haar Sterrenwijn nam.


Gianna

Een vrolijke glimlach gleed over haar gezicht toen ze hoorde dat iedereen het goed maakte. 'Ach Jacob, het verheugd mij dat hij het goed doet.' Op het feit dat Cassidy nerveus was knikte ze begrijpend, dat leek haar volkomen logisch. Toen Nathalia haar vertelde dat Jordan zijn ding deed grinnikte Gianna. Haar kinderen waren van het zelfde laken een pak en deden vanaf een bepaalde leeftijd ook hun ding. Ze kon dan ook weinig anders als instemmend knikken. Ze wist dat haar dochter veel optrok met Jordan en dat was iets wat ze prima vond. Eerlijkheidshalve moest ze toegeven dat de tweeling meestal ook bij hen rondhing. Iets dat haar aan de ene kant geruststelde en anderzijds totaal niet.

Op het moment dat ze proostte herkende ze de stampende mars waarmee iemand binnentrad. Zijn norse begroeting amuseerde haar lichtelijk. Haar vriendin begon te stamelen, zijzelf echter was na al die jaren gewend aan de man. Ze kwam sierlijk overeind en maakte een gracieuze reverence. 'Goedendag Heer Gilleen. Hoe maakt u het? Het verheugd mij u te zien. Neemt u vooral plaats.' Haar wenkbrauw was geamuseerd opgetrokken daar de man al zat. Nadat Nathalia verteld had waarom ze weer terug waren knikte Gianna instemmend en nam het woord. 'Het regent inderdaad, dat deed het daar minder hoor. Of wilde u vertellen dat het de afgelopen tijd nooit regende en wij de regen mee genomen hebben? In dat geval kan ik ook weer daarheen vertrekken hoor?' Ze nam een slok van haar sterrenwijn en keek de man vrolijk aan. Hij leek weliswaar norser dan hij voorheen geleken had, maar ze wist dat hij blij was hen weer te zien.
 

Jo-Ann

Jo-Ann sloot de boekenwinkel na een best drukke dag af, ze had nog geen zin om naar huis te gaan. Ze wist dat haar schoonouders de kinderen zouden verzorgen. Haar man was ook al later thuis omdat hij nog wat moest bij mysterie van toverkunst doen, daar waar hij werkte. Ze besloot om nog even wat te gaan drinken in De Lekke Ketel. Vanuit de boekwinkel liep ze richting De Lekke Ketel. Even stoom afblazen van die drukke dag.

Het was elke dag wel druk, maar vandaag sloeg alles. Ze had vandaag niet eens tijd gehad voor een korte pauze. Toch vond ze het niet erg, want boeken waren haar leven toch. Ja ze droomde om ooit weer eens terug te keren naar Zweinstein om zich te ontfermen over de bibliotheek, maar dat zal een droom zijn die nooit uit zal komen.

Toen Jo-Ann de deuren openende van De Lekke Ketel was t behoorlijk leeg. Ze had niet echt zin om alleen te zitten. Gelukkig was Jo-Ann niet meer dat verlegen meisje van vroeger. Ze zag in de verte een drietal zitten. Jo-Ann bestelde een sterrewijntje en daarna liep ze richting de drietal. "Hallo Dames en Heer, mag ik er bij komen zitten?" Vroeg ze. Jo-Ann wachtte tot ze een antwoord kreeg.

Heer Gilleen

Dat de vrouwen hem toch zeer respectvol begroette verbaasde Gilleen niks. Dat was immers wie en hoe ze waren. Dat een van de twee begon te stotteren verbaasde hem wel ergens. Want hoelang kende deze vrouw hem nou. Het was niet alsof hij in een normaal humeur toeschietelijker was. 'Best!' Dat zijn antwoord op de vraag hoe het ging nors klonk kon hij helaas niet helpen. 'Nog best!' Gaf hij ook de andere vrouw ten gehore. Op het verzoek plaats te nemen keek hij nors op. Hij besloot dat te laten gaan en luisterde beide vrouwen aan.

Het was niet dat Gilleen niet wist dat ze om hulp gevraagd waren. Maar de manier waarop alles gegaan was had hem tegen gestaan. Hij als lid van het schoolbestuur had minimaal om zijn visie gevraagd mogen worden. Iets dat de yankees verzaakt hadden. 'Regent vaak! Beter blijven. Drinken?' Hij gebaarde de waard om hen allen nog eens van het zelfde te voorzien en dronk zijn huidige glas in één teug leeg. 'Kinderen in orde? Tweeling waren lastpakken. Kunt u zelf in toom houden nu!'

Naast hem klonk ineens een vreemde vrouwenstem en Gilleen stond achteloos op. Het was een openbare gelegenheid en als deze dame meende bij hen te moeten zitten moest ze dat vooral doen. 'Vrouwe Matthews-campbell, vrouwe del'Castro-Ambramova. Ben heer Gilleen. Vrouwe?' Een norse knik volgde en hij trok een stoel achteruit zodat de dame kon gaan zitten. 'Die nog een.' Hij wees de waard op de sterrenwijn.

Nathalia

Nathalia knikte met een grijns op haar gezicht toen Gianna reageerde op wat ze gezegd had over Jacob. In haar hart deed het haar goed om te zien hoe Gianna en haar gezin zo begaan waren met haar en haar kinderen. Instemmend had Gianna geknikt toen ze vertelde dat Jordan zijn eigen ding deed, en het was haar opgevallen dat hij en Amalia veel met elkaar optrokken en dat Gianna's tweeling daar met regelmaat bij hing, iets dat haar ietwat ongerust maakte. "Het valt me op dat de tweeling met regelmaat bij Amalia en Jordan rondhangt, uiteraard niks mee, maar ergens maakt het me ook wel ongerust met hun grapjassen gedrag." zei ze met een kleine glimlach tegen haar vriendin.

Gianna begroette Heer Gilleen, waarop Nathalia hetzelfde deed, weliswaar stamelend maar dat was nu eenmaal zo. Nathalia grinnikte toen Gianna opmerkte dat ze zonder moeite weer wilde vertrekken naar Amerika en ze knikte dan ook instemmend.

"Hallo Dames en Heer, mag ik erbij komen zitten?" klonk er vervolgens een vragende vrouwen stem, waarop Nathalia zich ietwat draaide om te zien wie zich bij hen gevoegd had, ze herkende de vrouw niet al zou daar vrij snel verandering inkomen had ze zo'n gevoel. "Goedenavond vrouwe, hoe maakt u het?" vroeg Nathalia dan ook vriendelijk. Waarna Nathalia opstond en een reverance maakte ter begroeting.

Nu dat Nathalia zich eenmaal hersteld had, verbaasde het haar dan ook niet dat zijn antwoorden op hun vragen kort en bondig was, zo was hij nu eenmaal en ze keek hem dan ook met haar gebruikelijke glimlach aan.

Het liet Nathalia zacht grinniken toen de goede man reageerde op Gianna's opmerking. "Ach, Heer, natuurlijk blijven we nu hier. Één keer zo'n groot avontuur in het buitenland is meer dan genoeg voor mij." zei ze vervolgens waarna ze knikte als reactie op zijn aanbod voor drinken. "Kinderen in orde? Tweeling waren lastpakken. Kunt u zelf in toom houden nu!" zei de man vervolgens, waarop Nathalia giegelde. "Het gaat prima met de kinderen, bedankt voor het vragen, Heer Gilleen." antwoordde ze dan ook met een glimlach.

Nadat de nieuwe stem gevraagd of ze bij hen kon komen zitten, stelde Heer Gilleen hen en zichzelf voor, en vroeg hoe de vrouw heette, waarna hij een stoel naar achteren trok zodat de vrouw zich bij hen kon voegen.

Gianna

Ze had het gesprek over hun kinderen onderhoudend gevonden. De kinderen van haar vriendin en de vrouw zelf telde de Italiaanse immers tot haar dierbare familie. "Het valt me op dat de tweeling met regelmaat bij Amalia en Jordan rondhangt, uiteraard niks mee, maar ergens maakt het me ook wel ongerust met hun grapjassen gedrag." Toen Nathalia het kenmerkende gedrag van haar tweeling benoemde moest Gianna grinniken. Ze trok haar wenkbrauw op terwijl ze sprak. 'Hun gedrag is niet zoals ik hen opgevoed heb. Maar ze doen niemand kwaad. Heus ze zullen goed opletten op Amalia en Jordan. Want ondanks hun kwajongensacties houden ze echt van hun familie en voelen ze zich daar heus verantwoordelijk voor.'

Nadat heer Gilleen verteld had dat het best met hem ging werd er drinken voor hen besteld. Een diepe zucht klonk en Gianna antwoordde hopende dat ze nergens op vergat te reageren. 'Regent vaak! Beter blijven. Drinken? Kinderen in orde? Tweeling waren lastpakken. Kunt u zelf in toom houden nu!' Eén warme lach ontsnapte aan haar lippen en ze keek de man geamuseerd aan. 'Mijn kinderen zijn allemaal in orde ja, Amalia verheugd zich op haar kennismaking met Zweinstein, al is ze wat zenuwachtig. U doelt toch niet op mijn Mitya en mijn Ylari is het wel? Dat zijn toch zeker geen lastpakken die in toom gehouden dienen te worden?' Haar stem verzachte en ze keek de man vol medeleven aan. 'Mijn excuses heer Gilleen. Ik hoop dat ze het u niet te lastig hebben gemaakt en zal ze op hun gedrag aanspraken. U had me echter over hen een uil kunnen sturen, dan had ik dat al veel eerder gedaan.' Haar neus rimpelde en er verschenen lachrimpeltjes om haar ogen. 'Ik moet toegeven ik had gehoopt dat ze onder uw hoede hun streken zouden verliezen heer.'

Er voegde zich een onbekende vrouw bij hen en kort nam ze deze onderzoekend in haar op terwijl ze overeind kwam. Uiterste vriendelijk begroette ze de vrouw met een reverence voor ze weer ging zitten. Toen Joshua haar naam noemde knikte ze kort ten kennisgeving dat die naam bij haar hoorde.

Jo-Ann

Al snel hoorde Jo-Ann een mannenstem, Vrouwe Matthews-campbell, vrouwe del'Castro-Ambramova. Ben heer Gilleen. Vrouwe?' zei hij. Ze zag de twee vrouwen hun hoofd knikken toen hij hun naam zei. Jo-Ann stelde zich netjes voor. "Aangenaam kennis te maken, Ik ben Jo-Ann Guiloso-Savinniah." zei ze terwijl ze plaats nam op de stoel die Heer Gilleen na achteren schoof. "Bedankt dat ik aan mag schuiven. Ik vind het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten," zei ze met een glimlach.

Dit was voor Jo-Ann weer de eerste keer in zoveel jaar dat ze in De Lekke Ketel kwam, ze was altijd druk met haar kinderen en haar boeken dat ze nooit eens even tijd voor haar zelf nam. Nieuwe mensen ontmoeten vond ze ook altijd wel spannend. Dat heeft ze vanaf klein af aan al, dat ze met de vraag rondloopt wat de mensen van haar zullen denken. Volgens haar man zou dat over moeten gaan. Ze zou niet zoveel moeten denken. Gewoon het gesprek aangaan. Ze zou vanzelf wel merken als de mensen haar dan mogen of niet. Door de wijze woorden van haar man en de tijd die ze extra over had ging ze het toch maar proberen.

Jo-Ann keek het drietal om de beurt aan. Ze was wel nieuwsgierig na het drietal. Ze wilde ze beter leren kennen. "Hoe gaat het met jullie? En met jullie kinderen" vroeg ze. Jo-Ann had buiten Silvania geen vrienden, maar Silvania was ook meer als een zus voor haar. Ze hoopte stiekem dat deze ontmoeting met Vrouwe del'Castro-Ambramova, Vrouwe Matthews-Campbell en Heer Gilleen zou groeien naar een mooie vriendschap.

Heer Gilleen

Toen vrouwe Campbel-Matthews aangaf dat
één zo'n avontuur genoeg was en ze nu bleven knikte Gilleen opgelucht.  Op zijn vraag hoe het met hun kinderen ging antwoordde beide vrouwen positief dat stemde hem opgelucht. Hij had dat gepeupel zien opgroeien en zou hen niks slechts toe wensen. Gilleen knikte begrijpend op het verhaal dat het jonge meisje nerveus was. 'Juist Ilvermorny heel anders! Komt goed.' De pretlichtjes in de ogen van de vrouw toen het over haar tweeling ging ontgingen hem niet. 'Die het ergste.' Hij wees naar vrouwe Campbell-Matthews, 'Sloopte ooit ook boekenkast?' Ondanks zijn norse voorkomen klonk er inmiddels een geamuseerde toon in zijn stem. Zeker toen de dame haar excuses aanbieden voor haar kinderen en aangaf de hoop te hebben gehad dat hij hen kon temmen. 'Arme uil, lange vlucht. Weet toch hoe ze zijn. Veranderd niet.'

Nadat de nieuwkomer was gaan zitten school Gilleen haar stoel aan. Er werd geïnformeerd naar hun welbevinden en dat van hun kinderen en strak richtte hij zijn blik op haar. 'Alweer prima. Nog steeds regen. Heb ik niet. Hele school vol. Meer dan genoeg. Wilt u hebben?' Hij knikte naar beide andere tafelgenoten. 'Zij wel gepeupel. U?'

Nathalia

Nathalia knikte toen Gianna haar opmerking over de tweeling beantwoorde, ze moest toegeven, de tweeling had nog niets uitgespookt dat of Amalia of Jordan pijn had gedaan. "Je hebt gelijk, ik maak me vast zorgen om niets." zei ze met kleine glimlach op haar gezicht, maar het gedrag van Jordan zat haar de laatste tijd ook niet lekker, nu was hij een puber, en vertoonde hij zo nu en dan ook wel puberopstandigheid, maar daar hield een puber normaal geen vreemde trekken aan over, toch?
"Is jou iets vreemds opgevallen aan Amalia de laatste tijd? Jordan lijkt nogal vreemde trekjes te hebben de laatste tijd, vooral als Amalia in de buurt is." zei ze samenzweerderig tegen haar vriendin. "Je weet wel knalrood hoofd krijgen als ze hem een complimentje geeft, of als ze hem betrapt terwijl hij zijn moeder een kus of een knuffel geeft." voegde ze daar grinnikend aan toe.

Nathalia luisterde geduldig toen haar vriendin aan het woord was tegen Heer Gilleen, ondanks dat ze geschrokken was van de man, moest ze toegeven dat ze ook hem gemist had. Nathalia grinnikte toen Gianna opmerkte dat ze gehoopt had dat de tweeling hun streken verloren waren terwijl ze onder Heer Gilleens hoede geweest waren.

De nieuwe dame stelde zichzelf als Jo-Ann Guiloso-Savinniah terwijl ze plaats nam op de stoel. Ze bedankte hen dat ze mocht aanschuiven en vertelde hen dat ze het leuk vond om nieuwe mensen te ontmoeten. "Aangenaam kennis te maken, vrouwe Guiloso-Savinniah." zei Nathalia dan ook met een vriendelijke glimlach op haar gezicht. "Altijd leuk om een nieuw persoon te ontmoeten." zei ze grijnzend. "Heeft u ook op Zweinstein gezeten?" vroeg ze dan ook nieuwsgierig.
"Met mij gaat het goed. Hoe maakt u het?" vroeg ze vervolgens, nadat ze de vraag van de vrouw beantwoord had. De vrouw leek haar tot nu toe wel aardig, maar de toekomst zou het uitwijzen.

Toen Heer Gilleen antwoordde dat Ilvermorny heel anders was, kon Nathalia niets anders dan instemmen. "Ja heel erg anders, in het eerste jaar op Ilvermorny leek mijn zoon toch wel wat moeite te hebben, maar uiteindelijk is het wel goedgekomen. Mijn jongste dochter gaan dit jaar ook voor het eerst naar Zweinstein, zij is ook gigantisch zenuwachtig. Heeft U enige tips voor haar tegen de zenuwen?" vroeg Nathalia met een geamuseerde blik in haar ogen.

De geamuseerde toon in Heer Gilleen's stem ontging haar niet, en zacht grinnikte ze. Oh ja, de tweeling die de bibliotheek naar de gallemoer geholpen had... ging door haar hoofd en ze grinnikte nogmaals. "Ja, dat was afschuwelijk, die arme boeken!" zei ze dan ook met een nep dramatische toon, waarna ze zich weer herstelde. "Het is uiteindelijk opgelost en de boekenkast is ook weer hersteld." zei ze vervolgens met een glimlach.

Nathalia kon er weinig aan doen om haar giechel tegen te houden toen Heer Gilleen antwoord gaf op vrouwe Guiloso-Savinniah. Ze nam snel een slok Sterrenwijn, waarna ze in stilte luisterde naar de rest dat Heer Gilleen te melden had.


Gianna

Toen Nathalia haar gelijk gaf glimlachte de Italiaanse. Zij kende haar jongens door en door en wist dat ze een goed hart hadden, en streken die ook. 'Ach het is logisch dat u zich zorgen maakt met die streken. Maar ze zullen de jongere kids echt niets aan doen.' Met een warme blik dacht ze aan haar tweeling en hoe bijzonder zij waren. Niet enkel voor haar en Daniil als ouders. Nee voor heel Zweinstein, de eerste kinderen die in het kasteel geboren werden na zeer lange tijd. Een lichtpunt in een donkere tijd. Nathalia's volgende opmerking bracht Gianna terug naar het hier en nu. "Is jou iets vreemds opgevallen aan Amalia de laatste tijd? Jordan lijkt nogal vreemde trekjes te hebben de laatste tijd, vooral als Amalia in de buurt is." zei ze samenzweerderig tegen haar vriendin. "Je weet wel knalrood hoofd krijgen als ze hem een complimentje geeft, of als ze hem betrapt terwijl hij zijn moeder een kus of een knuffel geeft." Ze kon het niet helpen te grinniken voor ze antoowrd gaf. 'Ja en nee. Amalia is een van de weinigen die ik niet kan lezen. En ze houdt haar gevoelens heel dicht bij zich. Maar in tegenstelling tot haar moeder ratelt de jongedame niet snel. Dat valt me wel op, als jouw Jordan in de buurt is ratelt ze nogal.' Ze kreeg een geamuseerde blik. 'Ze genieten van elkaars gezelschap, dat lijkt me geen probleem zolang ze zich niet afzonderen. Wij waren ooit ook jong en hadden een eerste verliefdheid. Het zal vast overgaan, kijk naar Ilari's crush op Livina en daarna Mitya die het zeker wist dat hij haar zou huwen. Tegenwoordig vinden ze haar alleen nog maar aardig. Gelukkig voor die arme Livinia, zij heeft toen echt afgezien zeg, al die liefdesbrieven, bloemen, chocolade en weet ik nog wat er allemaal per uil haar kant uit ging.'

Toen de nieuwelinge zich voorgesteld had knikte ze warm. Geintresseerd keek ze de vrouw aan afwachtende op het antwoord op Nathalia's vraag. 'Ook ik maak het goed dank u.' Het was niet dat Gianna niet wilde informeren hoe het met de vrouw ging, maar ze vond het afdoende dat Nathalia daarna vroeg. Het antwoord zou zich immers niet verschillen zo kort achter elkaar.

Net toen ze een slok sterrenwijn nam hoorde ze Gilleens antwoord. 'Alweer prima. Nog steeds regen. Heb ik niet. Hele school vol. Meer dan genoeg. Wilt u hebben?' Gelukkig kon ze nog net haar drinken wegslikken voor hij naar haar knikte. 'Ik weet zeker vrouwe, dat heer Gilleen hier in het bijzonder een tweeling in de aanbieding heeft voor u. Slimme jongens ware het niet zo dat ze behoorlijk wat kwajongens streken uithalen, zoals een zojuist besproken boekenkast. Vermoedelijk mag u die twee zo hebben.' Ondanks dat het moeite kostte hield ze haar gezicht behoorlijk strak in de plooi, enkel iemand die haar kende zou de pretlichtjes in haar ogen herkennen. In haar hoofd draaide Gianna overuren, hoe wist deze vrouw van hun kinderen. Ze nam de vrouw in zich op tijdens Gilleens volgende woorden en wierp een snelle vragende blik op Nathalia.  'Mijn kinderen maken het uitstekend dank u.'

Jo-Ann

"Aangenaam kennis te maken, vrouwe Guiloso-Savinniah." zei Vrouwe Campbell-Mathews dan ook met een vriendelijke glimlach op haar gezicht. "Altijd leuk om een nieuw persoon te ontmoeten." zei ze grijnzend. "Heeft u ook op Zweinstein gezeten?" vroeg ze dan ook nieuwsgierig. Waarop Jo-Ann antwoordde  Knikte. "Ja ik heb zelf ook op Zweinstein gezeten in mijn jongere jaren. Daar heb ik mijn man ontmoet." antwoordde ze met een glimlach.
"Met mij gaat het goed. Hoe maakt u het?" vroeg Vrouwe Campbell-Matthews. Waarop Jo-Ann vertelde dat het goed met haar ging. Ook gaf Vrouwe del'Castro-Ambramova aan dat het goed met haar ging.

Jo-Ann moest wel grinniken op de manier hoe Heer Gilleen het bracht. "Alweer prima. Nog steeds regen. Heb ik niet. Hele school vol. Meer dan genoeg. Wilt u hebben?' terwijl ze hem zag knikken naar zijn tafelgenoten. "Zij wel gepeupel. U?" Zei Heer Gilleen er nog achteraan. Jo-Ann glimlachte en nam een slok van haar sterrenwijn. "Ik heb zelf vier kinderen, twee oudste zitten al op Zweinstein, mijn derde kind gaat dit jaar t eerste jaar in en ze maken het goed dank u." antwoordde ze.

Terwijl ze in de tussentijd iets opgevangen had over Ilvermorny, wist ze wel dat het ook een school voor hekserij en toverkunst was, maar nooit echt in verdiept. Ze was er eigenlijk best wel nieuwsgierig na. "Ik hoorde jullie daar straks iets zeggen over Ilvermorny. Ik heb mijzelf daar eigenlijk nog nooit in verdiept. Ik heb gehoord dat het daar heel anders is dan op Zweinstein." Al kon ze daar eigenlijk geen voorstelling van maken. Jo-Ann is haar hele leven al trouw aan Zweinstein geweest.

Heel geïnteresseerd keek Jo-Ann haar tafelgenoten aan. Ze vroeg zich af hoe toevallig het is om juist bij medewerkers van Zweinstein aan tafel te mogen zitten. Veel gedachten gingen door haar hoofd. Maar ze zei nog even niks. Ze bleef even luisteren wat haar tafelgenoten te vertellen hadden.

Powered by EzPortal