Main Menu

Tijd voor een standje

Started by Heer Gilleen, Sep 05, 2023, 21:17

Previous topic - Next topic

0 Members and 6 Guests are viewing this topic.

Heer GilleenTopic starter

#45
In schok keek hij zijn zoon aan na zijn woorden en hij merkte dat ook zijn vrouw niet beviel wat ze hoorde. Tijdens haar antwoord hoorde ze de excuses van zijn zoon en hij schudde zijn hoofd naar hem. "Maise, ik vroeg hem te spreken en ik wil dat hij zich veilig voelt om te spreken." Zijn stem klonk liefdevol en vol begrip om haar uitval voor hij zich tot de jongen richtte. "Ik ken de roddels ja. Dit kasteel heeft oren mo mhac. En nee u bent geen bloed van mijn bloed, noch vlees van mijn vlees. Maar van mijn hart tot het uwe bént u een ware Gilleen vergeet dat nooit. Begrijpt u wat ik zeg?" Hij benoemde te begrijpen waar de schok van de jongen destijds vandaan kwam maar ook dat hij met zijn hand op het hart kon beloven dat er voor halloween het jaar ervoor ooit zelfs maar een kus gedeeld was.

Tijdens hun gesprek luisterde hij naar beide vrouwen. "Ik denk inderdaad dat we het bij hen moeten neerleggen, maar ik wil hen opties kunnen geven. Dit is zo groot dat ik op hun leeftijd geen overzicht zou hebben." Het idee van zijn vrouw had hem wel wat verwonderd toch wilde hij eerst wat anders kwijt aan de dames. "U mag zijn naam noemen, zijn naam niet noemen helpt niet het was zijn huis en zijn erfenis, daar steekt niks mis in. Ik zal bijdragen aan het opknappen van het huis zodat er na hun school zoveel mogelijk van de bruidsschat overschiet om een mooi leven op te bouwen, voor die tijd hebben ze niet veel meer nodig. Maar maise? Tussen Leeds en Italië? Zou u niet liever tussen Italië, Leeds én Schotland zien daar?" Zijn stem was zacht want het voelde voor hem alsof zij een offer voor het gepeupel wilde maken. "En nee ik heb geen extra huis, dan had u dat geweten maar wellicht kunnen ze een van de bijgebouwen van mijns ouders gebruiken voor hun tijd in Schotland. Dan zitten wij niet op hun lip maar hebben ze wel een eigen plekje."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Amalia Abramova

#46
Op het moment dat Amalia hoorde wat Jordan zei voelde ze een steek. Hij had destijds met haar gedeeld wat en hoe en ook zei kende de roddels. Het antwoord echter liet haar bijna haar mond openstellen die ze nog net gesloten hield. Zijn moeder gaf hem nog een veeg uit de pan en binnensmonds herhaalde ze dat het niet de opzet geweest was en geen van hen beide erbij stil had gestaan. Daarna volgde echter voor de eerste keer, dat zij het meemaakte, een duidelijk standpunt over hoe de man haar vriendje zag en zacht zuchtte ze om de lieve woorden terwijl haar vingers zich met die van hem verstrengelde.

Het huilen stond haar nader als het lachen toen ze het antwoord van haar vriendje hoorde. "Je bent geen last op mijn schouders, Amalia. Je zal dat ook nooit worden. Mijn moeder mag al haar gelijk hebben, maar ik weet wat ik wil, en ik wil jou en alleen maar jou, Amalia." Zachtjes en gefrustreerd zuchtte ze. 'Jij was de man in huis en dat drukte op je. Dit hele gebeuren duwt je terug in die positie en zál weer op je drukken. En dan ben ík het die jou met die last opzadelt. En juist omdat ik het zelfde wil en bij Merlijn, dat wéét je, wil ik je dát niet aandoen.'

Zacht werden haar tranen weggeveegd en door haar tranen heen glimlachte ze toen ze voelde dat hij dit een heel gesprek zou volhouden als het nodig was. Ineens voelde ze dat hij haar losliet en haar hand vloog haast naar de zijne als teken dat het oke was en ze zijn boosheid al had voelen opbouwen. "Jij weet net zo goed als mij dat ik op het moment dat ik moeder en Joshua betrapte geen flauw idee had dat het slecht was! Ik was geschokt en kwaad, kwaad vanwege die vervloekte roddels die niet enkel over moeder en Joshua rondgingen, maar ook over Cassidy en mij, jij weet als geen ander hoe ik me daaronder voelde! Dat ik ervoor kies met jou te huwen is om jou te beschermen tegen die roddels, omdat ik meer om je geef dan je denkt, Amalia!" Haar blik begon begrijpend maar gekwetst keek ze hem aan toen ze zijn laatste woorden hoorde. 'Meer dan ik denk? Jordan Gilleen denk jij werkelijk dat ik had gedaan wat wij deden als ik niet had geweten hoe onmetelijk veel jij om mij geeft en andersom? Of je dat had toegestaan?' Haar stem was klein en zacht want ondanks haar woede wist ze dat wel degelijk, ze voelde het dag in dag uit in hem, hoe kon ze het niet weten.  "Weet dat je altijd voor mij zal tellen, ongeacht de situatie. Jij komt eerst, de rest is bijzaak! Mijn keuze, was voor jou en jou alleen, net zoals jouw keuze voor mij was. Maar we weten allebei dat we er niet gelukkig van zouden worden als we gescheiden van elkaar zijn. Ik begrijp dat je op dit moment niet weet of het beter is, ik kan je ook niet met zekerheid zeggen of dit beter zal zijn, maar door te huwen, drukken we ergere roddels wel de kop in, roddels die ik jou niet gun, mezelf niet gun, maar ook onze ouders niet. Maar vergeet alsjeblieft niet dat jij altijd op nummer één staat voor mij en dat zal altijd zo blijven." Ze schudde haar hoofd en fluisterde dat bij hem weg zijn haar inderdaad ongelukkig zou maken maar dat ze er niet blij van werd dat het om haar eer te redden moest. Ze hoorde hem ook zijn ouders noemen en wilde erop wijzen dat dat dus ook aan anderen blijven denken was en voor haar gevoel, wellicht onterecht, voelde als boven haar toen ze in het kantoor de plaats Leeds meermaals hoorde vallen. Ruw droogde ze haar tranen en keek hem aan. 'Wij praten nog verder maar ik ga nu daarheen! Je mag mee of niet maar ik ga dát niet toestaan!'

Kwaad liep ze terug naar binnen en keek de volwassenen woest aan. 'En dat gaan we dus niet doen. Ik ga niet in Leeds wonen met Jordan! Wat denkt u nu? Aan dat huis kleven nare, heel nare herinneringen. Denkt u nu werkelijk heus dat hij daar gelukkig kan zijn? Ik weet hoe het daar was, maar mij maakt dat minder uit want ik ging altijd weer weg. Maar dit kunt u hem niet aandoen! Gewoon niet! Denkt u allen heus dat hij daar gelukkig wordt?' Ze had gerateld en tranen van boosheid stroomde omlaag. 'Dan nog liever een krot ergens als dat ik instem ermee om hem daar terug te laten keren.'

friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

#47
Bemoedigend keek ze de andere vrouw aan, ja de hoofdzaak van hun samenkomst was de eer van haar dochter maar als haar vriendin steun nodig had zou zij haar steunen, zeker rond het onderwerp van huisvesting gezien de afkomst van het huis. Gelukkig verliep het gesprek over huisvesting rustiger als alles daarvoor en aan het gemurmel te horen was haar dochter nog steeds met Jordan in gesprek. "Zoals Gianna al zei, heeft Jordan een huis, het huis dat hij van R-richard georven heeft, het zal wat werk nodig hebben, maar buiten dat is het nog in goede staat, daar ik het ben blijven onderhouden. Uw idee om het tweetal hun verblijfplaats te laten kiezen lijkt me geen slecht idee, al had ik zelf ook een idee. Wellicht kunnen we het opsplitsen tijdens de vakantie, de ene helft in Italië de andere helft in Leeds? Dat ze hier binnen Zweinstein in hun eigen afdelingen verblijven is logisch, zoals Gianna al aangaf doen andere jonggehuwden dat ook." Ze knikte dat dat ook een optie was en luisterde naar de man. "U mag zijn naam noemen, zijn naam niet noemen helpt niet het was zijn huis en zijn erfenis, daar steekt niks mis in. Ik zal bijdragen aan het opknappen van het huis zodat er na hun school zoveel mogelijk van de bruidsschat overschiet om een mooi leven op te bouwen, voor die tijd hebben ze niet veel meer nodig. Maar maise? Tussen Leeds en Italië? Zou u niet liever tussen Italië, Leeds én Schotland zien daar? En nee ik heb geen extra huis, dan had u dat geweten maar wellicht kunnen ze een van de bijgebouwen van mijns ouders gebruiken voor hun tijd in Schotland. Dan zitten wij niet op hun lip maar hebben ze wel een eigen plekje." Ze probeerde kort samen te vatten wat er voorgesteld was. 'Dus de opties zijn of Leeds, Schotland, Italië en laten we Rusland niet vergeten waarbij er in drie van die keuzes door ons geholpen moet worden met een dak boven het hoofd, danwel een combinatie ervan en dan een eigen onderkomen in onze nabijheid en hun eigen thuisbasis in Leeds?' Ineens stond haar dochter terug in het kantoor en in een oogopslag zag Gianna dat zij razend was. 'En dat gaan we dus niet doen. Ik ga niet in Leeds wonen met Jordan! Wat denkt u nu? Aan dat huis kleven nare, heel nare herinneringen. Denkt u nu werkelijk heus dat hij daar gelukkig kan zijn? Ik weet hoe het daar was, maar mij maakt dat minder uit want ik ging altijd weer weg. Maar dit kunt u hem niet aandoen! Gewoon niet! Denkt u allen heus dat hij daar gelukkig wordt? Dan nog liever een krot ergens als dat ik instem ermee om hem daar terug te laten keren.' Ze hoorde haar dochter ratelen en zag de tranen stromen toch diende ze in te grijpen. 'Principessa! Genoeg!' Haar stem klonk onverbiddelijk toen ze verder sprak. 'Wij bespraken opties en wilde u beide inspraak laten hebben maar als u zo tekeer gaat en niet doordacht dit gesprek kunt voeren maken wij de beslissing! Ben ik duidelijk?' Haar stem werd iets milder al bleef duidelijk dat haar grens bereikt was. 'U biedt uw verontschuldigingen aan, want hoewel u tekeer gaat om hem, is dit niet hoe ik u grootbracht!' Ze voegde er een Italiaans zinnetje aan toe en keek haar dochter stil en strak aan. 'Ben ik duidelijk principessa?'
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Jordan

#48
Hij zag zijn moeder naar adem happen en hoorde haar antwoord en zag haar afwachtende blik. "Het spijt me moeder, het was verkeerd om zo te reageren." Hij zag ondertussen zijn vader zijn hoofd naar hem schudden en hoort zijn woorden. "Ik ken de roddels ja. Dit kasteel heeft oren mo mhac. En nee u bent geen bloed van mijn bloed, noch vlees van mijn vlees. Maar van mijn hart tot het uwe bént u een ware Gilleen vergeet dat nooit. Begrijpt u wat ik zeg?" hij hoorde wat de man daarna nog zei en knikte. "Ik begrijp wat u zegt. Dank u athair." Hij voelde hoe de vingers van zijn vriendinnetje zich met die van hem verstrengelde en keek haar dankbaar aan.

Hij hoorde haar zachtjes zuchten. 'Jij was de man in huis en dat drukte op je. Dit hele gebeuren duwt je terug in die positie en zál weer op je drukken. En dan ben ík het die jou met die last opzadelt. En juist omdat ik het zelfde en bij Merlijn, dat wéét je, wil ik je dát niet aandoen.' Klonken de woorden van zijn vriendinnetje en hij keek haar liefdevol aan. "Je zal nooit een last voor mij zijn, of mij met een last opzadelen, heus niet Amalia."

Hij zag haar door haar tranen heen glimlachen. Hij zag haar begrijpende blik tijdens zijn woorden en zag deze om slaan naar een gekwetste blik. 'Meer dan ik denk? Jordan Gilleen denk jij werkelijk dat ik had gedaan wat wij deden als ik niet had geweten hoe onmetelijk veel jij om mij geeft en andersom? Of je dat had toegestaan?' Hij keek haar aan en schudde zijn hoofd. "Nee dat denk ik niet, Amalia. En nee dat had ik dan zeker niet toegestaan, dat weet je net zo goed als mij." Hij zag hoe ze haar hoofd schudde en hoorde wat ze fluisterde en hij zacht dat hij dat begreep. Hij had niet helemaal meegekregen wat er op het kantoor gezegd werd, maar het feit dat zijn vriendin ruw haar tranen droogde vertelde hem dat er iets gezegd werd dat zij gehoord had en ze het er absoluut niet mee eens was. 'Wij praten nog verder maar ik ga nu daarheen! Je mag mee of niet maar ga dát niet toestaan!' Verward keek hij haar aan, maar volgde haar het kantoor in.

'En dat gaan we dus niet doen. Ik ga niet in Leeds wonen met Jordan! Wat denkt u nu? Aan dat huis kleven nare, heel nare herinneringen. Denkt u nu werkelijk heus dat hij daar gelukkig kan zijn? Ik weet hoe het daar was, maar mij maakt dat minder uit want ik ging altijd weer weg. Maar dit kunt u hem niet aandoen! Gewoon niet! Denkt u allen heus dat hij daar gelukkig wordt? Dan nog liever een krot ergens als dat ik instem ermee om hem daar terug te laten keren.' Rustig nam hij haar hand vast en kneep er zachtjes in. Hij wilde net zijn mond open doen toen zijn tante sprak en zijn vriendinnetje waarschuwde en hij zuchte zachtjes. "Ik begrijp wat uw intenties zijn, maar Amalia heeft gelijk ik kan niet in het huis in Leeds wonen. De dingen die ik daar gehoord en gezien heb, geven het huis een afschuwelijke sfeer, zelfs niet als het maar voor tijdelijk zou zijn."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Nathalia

#49
Ze hoorde haar zoon excuses maken en knikte dat het goed was, waarna ze de woorden van haar man hoorde tegen hun zoon, en zijn antwoord daarop. Stil luisterde ze naar het gesprek tussen het tweetal en ze kon niet ontkennen dat beiden gelijk hadden.

"Ik denk dat we het inderdaad bij hen moeten neerleggen, maar ik wil heb opties kunnen geven. Dit is zo groot dat ik op hun leeftijd geen overzicht zou hebben." Klonken de woorden van haar man en ze knikte instemmend. "U mag zijn naam noemen, zijn naam niet noemen helpt niet het was zijn huis en zijn erfenis, daar steekt niks mis in. Ik zal bijdragen aan het opknappen van het huis zodat er na hun school zoveel mogelijk van de bruidsschat overschiet om een mooi leven op te bouwen, voor die tijd hebben ze niet veel meer nodig. Maar maise? Tussen Leeds en Italië? Zou u niet liever tussen Italië, Leeds én Schotland zien daar? En nee ik heb geen extra huis, dan had u dat geweten maar wellicht kunnen ze een van de bijgebouwen van mijn ouders gebruiken voor hun tijd in Schotland. Dan zitten wij niet op hun lip maar hebben ze wel een eigen plekje." Hoorde ze de woorden van haar man en kort dacht ze erover na, hij had gelijk. "U heeft gelijk, mo ghràdh. Ze zouden het kunnen splitsen tussen Italië, Leeds en Schotland." Ze keek zowel haar man als haar vriendin aan en hoorde de woorden van haar vriendin. 'Dus de opties zijn of Leeds, Schotland, Italië en laten we Rusland niet vergeten waarbij er in drie van die keuzes door ons geholpen moet worden met een dak boven het hoofd, danwel een combinatie ervan en dan een eigen onderkomen in onze nabijheid en hun eigen thuisbasis in Leeds?' Ze wilde een positief antwoord erop geven toen plots de stem van haar nichtje klonk en ze was kwaad, nee woedend. 'En dat gaan we dus niet doen. Ik ga niet in Leeds wonen met Jordan! Wat denkt u nu? Aan dat huis kleven nare, heel nare herinneringen. Denkt u nu werkelijk heus dat hij daar gelukkig kan zijn? Ik weet hoe het daar was, maar mij maakt dat minder uit want ik ging altijd weer weg. Maar dit kunt u hem niet aandoen! Gewoon niet! Denkt u allen heus dat hij daar gelukkig wordt? Dan nog liever een krot ergens als dat ik instem ermee om hem daar terug te laten keren.' Klonken de woorden van haar nichtje en hoorde haar vriendin er direct waarschuwend op reageren.

Ze zag hoe haar zoon de hand van zijn vriendinnetje vast nam en kort dacht ze na over de woorden van het meisje. "Ik begrijp wat uw intenties zijn, maar Amalia heeft gelijk ik kan niet in het huis in Leeds wonen. De dingen die ik daar gehoord en gezien heb, geven het huis een afschuwelijke sfeer, zelfs niet als het maar voor tijdelijk zou zijn." Klonken de woorden van haar zoon en ze keken hem begripvol aan. "Ik snap het, Jordan. Maar zoals Gianna al aangaf waren het enkel opties. Maar met uw beider reacties op het huis in Leeds, wat ik ergens als vermoed had kan ik het niet meer dan eens zijn. Joshua wilt zelfs geen voet in het huis zetten omwille van wat zich daar afgespeeld heeft, en ik was liever op Zweinstein dan daar, ik ging er enkel naar terug in de vakanties omdat we geen andere plek ter beschikking hadden. Maar Dan, het is nu jouw huis, het is aan jouw wat je ermee doet zodra je zeventien wordt. Mocht u er beiden toch mee instemmen om een week of twee weken per zomervakantie daar door te brengen, is dat uw keuze, wilt u dat niet, is dat ook meer dan prima." Na haar woorden keek ze zowel haar man als haar vriendin aan, hopende dat zij het deels met haar woorden eens konden zijn.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Heer GilleenTopic starter

#50
Aandachtig luisterde hij naar beide vrouwen. Beide hadden goede punten en ook hij wist niet wat wijsheid zou zijn in de situatie waarin ze zich bevonden. Vrouwe Gianna vatte de opties samen en hij knikte. "We zullen zorgen dat het hen in dat laatste huis dan aan niks ontbreekt lijkt mij." Zijn vrouw wilde ook antwoorden maar ineens stond het jonge meisje weer in het kantoor en als hij het had moeten omschrijven zou hij zeggen dat ze vuur leek te spugen uit haar ogen. Hoewel hij het nooit zou uitspreken amuseerde het hem ergens dat zij zo uitgesproken duidelijk was. Hij hoorde haar tekeer gaan over het huis in Leeds en in zijn hart wist hij dat ze gelijk had wat ook door zijn zoon bevestigd werd. Haar moeder berispte haar maar hij kon niet anders als een blik van verstandhouding met de jongen wisselen om wat er gebeurt was. Toen zijn vrouw sprak fluisterde hij haar onder zijn adem toe dat de kans aanwezig was dat het huis daadwerkelijk van hun zoon zou zijn na het huwelijk als hij de wet goed begreep omdat hij dan als volwassene gezien werd. "Dan valt die optie af en het is niet handig dat wij daar niet aan dachten. Ga zitten beide." Hij wees naar de stoelen waar ze eerder zaten want met de open deur kregen ze hoe dan ook mee wat er besproken werd. "Het punt is Jordan dat het hoe we dit ook keren uw huis is. Mijn advies zou zijn als u er zo instaat om te spreken met uw broertje, en uw zusje, hoe zij zich voelen over het huis. Het idee, zoals u weet, is dat de kleine man ooit mijn huis erft. Als hij wel iets voelt voor het huis in Leeds zouden we dat kunnen aanpassen, dat u hem uw huis schenkt en hij u het mijne. Maar dan zitten we nog met uw beider onderkomen in de jaren die komen want voorlopig hebben wij ons huis zelf nodig. Mocht geen van u beide het huis willen zou u wellicht na uw huwelijk dat kunnen verkopen en op die wijze een ander huis kunnen kopen. Dat gezegd hebbende gaan we voorbij aan het belangrijkste. Waar wilt u beide wonen? Waar bent u thuis?" In gedachten ging hij nog een optie na, maar daarvoor moest hij eerst meer inlichtingen inwinnen.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Amalia Abramova

#51
Ondanks haar woede en pijn lachte Amalia zacht om Jordans antwoord. "Nee dat denk ik niet, Amalia. En nee dat had ik dan zeker niet toegestaan, dat weet je net zo goed als mij." Ze schudde haar hoofd en verduidelijkte haar opmerking. 'Nee J, denk je dat ik jou toegestaan had mij te kussen en dergelijk als ik dat niet geweten had?' Dat hij zacht zei haar te begrijpen liet haar heel kort tegen hem aanleunen vermoeid door alle emotie maar boven alles zich gesteund voelend door zijn liefde voor haar, tot ze voelde dat ze naar het kantoor moest vanwege wat men daar leek te plannen.

Meteen nadat Amalia was uitgevaren tegen de volwassenen kreeg ze een reprimande van haar moeder. 'Wij bespraken opties en wilde u beide inspraak laten hebben maar als u zo tekeer gaat en niet doordacht dit gesprek kunt voeren maken wij de beslissing! Ben ik duidelijk? U biedt uw verontschuldigingen aan, want hoewel u tekeer gaat om hem, is dit niet hoe ik u grootbracht!' Het was dat haar moeder iets milder klonk richting het einde maar dat zij in haar moedertaal verviel maakte duidelijk dat ze grenzen genoeg had overschreden. 'H-het spijt mij.' Haar vingers verstrengelde zich met die van Jordan en ze was dolblij dat hij haar steunde. "Ik begrijp wat uw intenties zijn, maar Amalia heeft gelijk ik kan niet in het huis in Leeds wonen. De dingen die ik daar gehoord en gezien heb, geven het huis een afschuwelijke sfeer, zelfs niet als het maar voor tijdelijk zou zijn." Nog altijd boos schudde Amalia haar hoofd ten teken dat het een harde nee was. "Ik snap het, Jordan. Maar zoals Gianna al aangaf waren het enkel opties. Maar met uw beider reacties op het huis in Leeds, wat ik ergens als vermoed had kan ik het niet meer dan eens zijn. Joshua wilt zelfs geen voet in het huis zetten omwille van wat zich daar afgespeeld heeft, en ik was liever op Zweinstein dan daar, ik ging er enkel naar terug in de vakanties omdat we geen andere plek ter beschikking hadden. Maar Dan, het is nu jouw huis, het is aan jouw wat je ermee doet zodra je zeventien wordt. Mocht u er beiden toch mee instemmen om een week of twee weken per zomervakantie daar door te brengen, is dat uw keuze, wilt u dat niet, is dat ook meer dan prima." Ze keek naar haar tante en was blij dat Jordan haar hand vast had want wederom werd er om haar heen gesproken en haar boosheid om eerder was nog niks gezakt. "Dan valt die optie af en het is niet handig dat wij daar niet aan dachten. Ga zitten beide." Schoorvoetend nam plaats, haast zeker ervan dat ook hij haar een uitbrander zou geven maar verwonderd luisterde ze toe. "Het punt is Jordan dat het hoe we dit ook keren uw huis is. Mijn advies zou zijn als u er zo instaat om te spreken met uw broertje, en uw zusje, hoe zij zich voelen over het huis. Het idee, zoals u weet, is dat de kleine man ooit mijn huis erft. Als hij wel iets voelt voor het huis in Leeds zouden we dat kunnen aanpassen, dat u hem uw huis schenkt en hij u het mijne. Maar dan zitten we nog met uw beider onderkomen in de jaren die komen want voorlopig hebben wij ons huis zelf nodig. Mocht geen van u beide het huis willen zou u wellicht na uw huwelijk dat kunnen verkopen en op die wijze een ander huis kunnen kopen. Dat gezegd hebbende gaan we voorbij aan het belangrijkste. Waar wilt u beide wonen? Waar bent u thuis?" Ze keek opzij naar Jordan, wiens hand ze geen seconde had losgelaten en verstijfde haast door de laatste vraag want thuis was zij maar op een plek. 'Bij Jordan heer.' Haar stem was zacht en wat gebroken maar een eerlijker antwoord bestond hierin niet en als ze maar bij hem was zou zij zich naar hem voegen en was alles prima, alles behalve Leeds.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Jordan

#52
Hij hoorde zijn vriendinnetje zacht lachen om zijn woorden. Hij zag hoe ze haar hoofd schudde en hoorde hoe ze haar opmerking verduidelijkte. 'Nee J, denk je dat ik jou toegestaan had mij te kussen en dergelijk als ik dat niet geweten had?' Hij grijnsde zijn vertrouwde grijns voor haar. "Nee, dat had je mij dan niet toegestaan." Hij voelde hoe ze tegen hem aanleunde en hij kon merken dat ze vermoeid was door alle emotie.

Hij kon zien dat zijn moeder kort nadacht over Amalia's woorden. Hij hoorde zijn vriendinnetje een excuses maken aan de volwassenen en voelde hoe ze haar vingers met de zijne verstrengelde en zachtjes kneep hij in haar hand. Hij zag haar begripvolle blik na zijn woorden en zag zijn vriendinnetje haar hoofd schudden en luisterde naar wat zijn moeder zei. "Ik snap het, Jordan. Maar zoals Gianna al aangaf waren het enkel opties. Maar met uw beider reacties op het huis in Leeds, wat ik ergens als vermoed had kan ik het niet meer dan eens zijn. Joshua wilt zelfs geen voet in het huis zetten omwillen van wat zich daar afgespeeld heeft, en ik was liever op Zweinstein dan daar, ik ging er enkel naar terug in de vakanties omdat we geen andere plek ter beschikking hadden. Maar Dan, het is nu jouw huis, het is aan jouw wat je ermee doet zodra je zeventien wordt. Mocht u er beiden toch mee instemmen om een week of twee weken per zomervakantie daar door te brengen is dat uw keuze, wilt u dat niet, is dat ook meer dan prima." Klonken de woorden van zijn moeder. "Dan valt die optie af en het is niet handig dat wij daar niet aan dachten. Ga zitten beiden. Het punt is Jordan dat het hoe we dit ook keren uw huis is. Mijn advies zou zijn als u er zo instaat om te spreken met uw broertje en uw zusje, hoe zij zich voelen over het huis. Het idee, zoals u weet, is dat de kleine man ooit mijn huis erft. Als hij wel iets voelt voor het huis in Leeds zouden we dat kunnen aanpassen, dat u hem uw huis schenkt en hij u het mijne. Maar dan zitten we nog met uw beider onderkomen in de jaren die komen want voorlopig hebben wij ons huis zelf nodig. Mocht geen van u beide het huis willen zou u wellicht na uw huwelijk dat kunnen verkopen en op die wijze een ander huis kunnen kopen. Dat gezegd hebbende gaan we voorbij aan het belangrijkste. Waar wilt u beide wonen? Waar bent u thuis?" Ondertussen hadden ze beiden plaats genomen op hun eerdere stoelen. Hij zag zijn vriendinnetje naar hem kijken en hij keek haar aan. 'Bij Jordan heer.' Hoorde hij zijn vriendinnetje antwoorden, en hij kon niets meer dan instemmend knikken. "Bij Amalia, Athair. Waar we wonen maakt mij niets uit, zolang het maar niet in Leeds zal zijn."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

#53
Ze hoorde met iets van opluchting hoe haar dochter, zoals opgedragen, haar excuses aanbood en knikte haar toe dat ze het goede deed. Want ondanks dat zij de uitbarsting wel degelijk begrepen had was het ongehoord en dat zou ze niet pikken van haar eigen vlees en bloed. Het huis in Leeds was achteraf inderdaad geen optie en het aanhalen was niet slim geweest en gelukkig leek het erop dat men het daarmee eens was. "Ik snap het, Jordan. Maar zoals Gianna al aangaf waren het enkel opties. Maar met uw beider reacties op het huis in Leeds, wat ik ergens als vermoed had kan ik het niet meer dan eens zijn. Joshua wilt zelfs geen voet in het huis zetten omwillen van wat zich daar afgespeeld heeft, en ik was liever op Zweinstein dan daar, ik ging er enkel naar terug in de vakanties omdat we geen andere plek ter beschikking hadden. Maar Dan, het is nu jouw huis, het is aan jouw wat je ermee doet zodra je zeventien wordt. Mocht u er beiden toch mee instemmen om een week of twee weken per zomervakantie daar door te brengen is dat uw keuze, wilt u dat niet, is dat ook meer dan prima." Bemoedigend knikte ze Nathalia toe daar zij ook haar dochter na dit verzet niet zou dwingen daar te gaan wonen en ook de man van voorgenoemde stemde met die gedachte in. "Dan valt die optie af en het is niet handig dat wij daar niet aan dachten. Ga zitten beiden. Het punt is Jordan dat het hoe we dit ook keren uw huis is. Mijn advies zou zijn als u er zo instaat om te spreken met uw broertje en uw zusje, hoe zij zich voelen over het huis. Het idee, zoals u weet, is dat de kleine man ooit mijn huis erft. Als hij wel iets voelt voor het huis in Leeds zouden we dat kunnen aanpassen, dat u hem uw huis schenkt en hij u het mijne. Maar dan zitten we nog met uw beider onderkomen in de jaren die komen want voorlopig hebben wij ons huis zelf nodig. Mocht geen van u beide het huis willen zou u wellicht na uw huwelijk dat kunnen verkopen en op die wijze een ander huis kunnen kopen. Dat gezegd hebbende gaan we voorbij aan het belangrijkste. Waar wilt u beide wonen? Waar bent u thuis?" Een glimlach brak door op haar gezicht toen ze het tweetal hoorde zeggen bij elkaar thuis te zijn, al was dat iets dat uit elke handeling tijdens dit gesprek bleek. 'Dat u elkaar laat thuiskomen is duidelijk en onbetwistbaar. Maar dat lost niet op dat u ergens zult moeten wonen. Dus de vraag is nu waar dat zal zijn en wat u met uw huis wilt.' Automatisch sprak ze net iets meer tegen Jordan als tegen haar dochter daar het onomstotelijk vaststond dat hij als aanstaande man des huizes de uiteindelijke beslissing op zich zou moeten nemen, ongeacht hoe hij haar dochter behandelde. 'Vertel mij eens Jordy, u droomde vast wel eens samen over later. Dat uw later niet meer ver weg is is duidelijk, maar waar was als u samen zo droomde uw later?' Pas nadat hij geantwoord had keek Gianna ook Amalia aan met dezelfde vraag.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Nathalia

#54
"We zullen zorgen dat het hen in dat laatste huis dan aan niks ontbreekt lijkt mij." Klonken de woorden van haar man waarna alles op sneltreinvaart ging. Haar nichtje stond woedend in het kantoor en hun zoon viel zijn vriendin bij, waarop Nathalia een begripvol antwoord gegeven had, haar vriendin knikte haar bemoedigend toe en haar man leek het ook met haar woorden eens te zijn, waarna ze haar nichtje haar excuses hoorde maken en de woorden van haar zoon hoorde. Met een warme glimlach knikte naar haar nichtje dat haar excuses aanvaard waren. Ze zag haar nichtje boos haar hoofd schudden en het was voor Nathalia duidelijk dat het een harde en duidelijke nee was als het op Leeds aankwam.

Ze luisterde naar wat haar man onder zijn adem haar toefluisterde en ze knikte begrijpend, waarna ze luisterde wat hij verder zei toen het tweetal eenmaal weer plaatsgenomen had.  "Het punt is Jordan dat het hoe we dit ook keren uw huis is. Mijn advies zou zijn als u er zo instaat om te spreken met uw broertje, en uw zusje, hoe zij zich voelen over het huis. Het idee, zoals u weet is dat de kleine man ooit mijn huis erft. Als hij wel iets voelt voor het huis in Leeds zouden we dat kunnen aanpassen, dat u hem uw huis schenkt en hij u het mijne. Maar dan zitten we nog met uw beider onderkomen in de jaren die komen want voorlopig hebben wij ons huis zelf nodig. Mocht geen van u beide het huis willen zou u wellicht na uw huwelijk dat kunnen verkopen en op die wijze een ander huis kunnen kopen. Dat gezegd hebbende gaan we voorbij aan het belangrijkste. Waar wilt u beide wonen? Waar bent u thuis?" hoorde ze haar man aan het tweetal vragen en al snel hoorde ze het antwoord van haar nichtje. 'Bij Jordan heer.' Klonk haar nichtje zacht en warm keek ze naar het tweetal toen ze haar zoon instemmend zag knikken op de woorden van Amalia. "Bij Amalia, Athair. Waar we wonen maakt mij niets uit, zolang het maar niet in Leeds zal zijn." Klonk haar zoon en het was haar duidelijk dat Leeds onbespreekbaar was, al had ze dat wel al kunnen raden. Ze hoorde haar vriendin reageren op de woorden van hun zoon en zijn vriendinnetje. 'Dat u elkaar laat thuiskomen is duidelijk en onbetwistbaar. Maar dat lost niet op dat u ergens zult moeten wonen. Dus de is nu waar dat zal zijn en wat u met uw huis wilt.' Hoorde ze haar vriendin zeggen en ze knikte instemmend. "Dat ben ik het met u eens Gianna. Waar zouden jullie willen wonen? In Italië, Rusland of toch in Schotland?" vroeg ze het tweetal dan ook, hoewel ze wist dat ze meer haar zoon hierop moest aanspreken, gingen haar woorden toch iets meer naar haar nichtje, ze wist niet waarom, maar ergens wilde ze het meisje ook niet mijlenver weg van haar familie laten zijn.

'Vertel mij een Jordy, u droomde vast wel eens samen over later. Dat uw later niet meer ver weg is is duidelijk, maar waar was als u samen zo droomde uw later?' klonk de vraag van haar vriendin aan haar zoon, die na zijn antwoord ook aan haar nichtje gesteld werd. "Daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar, Dan, Amalia."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Eglantine Ayrshire

"Gebeurde vorig jaar. U hen nog niet gestraft? Waarom? Dit gesprek voor informeren ouders, overige gevolgen." vervolgde heer Gilleen in het gesprek.
Églantine keek nog om naar heer Gilleen, ze sprak nog over dat laatste wat heer Gilleen zei, 'Dat was nog niet in mijzelf opgekomen op la moment supreme. U heeft gelijk, dat de straf eerder had moeten gebeuren. Ik zal nu weggaan, want wat er nu gaat volgen is niet voor mijn oren bestemd.'
Heer Gilleen gebood de buitenstaanders dat ze weg mochten gaan, daar maakte Églantine dankbaar gebruik van. Ze liep door de deur heen, sloot deze voorzichtig en was op weg naar de kassen, want ze was echt beduusd van het gesprek.


OOC: Uitgeschreven
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Heer GilleenTopic starter

#56
Tijdens het gesprek dat zich ontrolde hield hij zowel zijn vrouw als hun zoon scherp in de gaten. Feit was dat hij verbaasd was over de daadkracht waarmee het jongen tweetal de situatie tegemoet trad. Stil besloot hij die avond wat inlichtingen te gaan inwinnen hoewel dat zou betekenen dat zijn vrouw wellicht deze keer met iemand anders de eerste nachtronde zou moeten lopen. Beide jongelui waren er stellig in dat zij bij elkaar thuis waren en hij onderdrukte een glimlach terwijl hij bedacht dat zij er wel zouden komen. De moeder van het meisje stelde hen beide een zeer goede vraag en hij merkte dat zijn vrouw zich meer tot het meisje richtte. Toch nam hij instinctief het besluit de vrouw te volgen in wat zij deed, wetende dat zij traditionele ingesteld was als hijzelf ooit zou willen van zijn vrouw en gezin. "Mo mhac, alstublieft geef uw eerlijke antwoord op de vraag van de moeder van uw geliefde. Geen van ons kan beloven dat we uw droom kunnen laten uitkomen. Maar ondanks dat het wellicht voor u voelt alsof wij tegen u samenspannen wilt elk van ons drie u beide gelukkig zien. U weet dat ik waarde hecht aan wat u vind. Spreek u uit alstublieft."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Jordan

#57
Hij merkte dat zijn vader hem, maar ook zijn moeder in de gaten leek te houden en hij kon zich enkel indenken waarom de man hen in de gaten hield, het huis dat ze eerder besproken hadden lag gevoelig, niet enkel bij hem, maar ook bij zijn moeder. Hij hoorde zijn tante spreken en keek haar aan terwijl hij luisterde naar haar woorden. 'Dat u elkaar laat thuiskomen is duidelijk en onbetwistbaar. Maar dat lost niet op dat u ergens zult moeten wonen. Dus de vraag is nu waar dat zal zijn en wat u met uw huis wilt.' Klonken de woorden van zijn tante en hij hoorde zijn moeder een soortgelijke vraag stellen. Hij keen hen beiden aan, maar voordat hij hen een antwoord kon geven sprak zijn tante nogmaals. 'Vertel mij eens Jordy, u droomde vast wel eens samen over later. Dat uw later niet meer ver weg is is duidelijk, maar waar was als u samen zo droomde uw later?' klonken de woorden van zijn tante en opnieuw klonken de woorden van zijn moeder soort gelijk, alleen meer op zijn vriendinnetje gericht. Terwijl hij over zijn antwoord nadacht hoorde hij zijn vader spreken. "Mo mhac, alstublieft geef uw eerlijke antwoord op de vraag van de moeder van uw geliefde. Geen van ons kan beloven dat uw droom kunnen laten uitkomen. Maar ondanks dat het wellicht voor u voelt alsof wij tegen u samenspannen wilt elk van ons drie u beide gelukkig zien. U weet dat ik waarde hecht aan wat u vind. Spreek u uit alstublieft." Klonken de woorden van zijn vader en hij knikte dat hij inderdaad wist dat zijn vader daar waarde aan hechtte. "Tante, moeder, vader, als ik met droomde over later met Amalia, was het voor mij vrij simpel, een huisje, kinderen en eventueel een huisdier of twee. Waar precies, dicht bij onze beider ouders, nu weet ik dat dat wellicht onmogelijk gaat zijn om een huis precies in het midden te zetten tussen Italië, Rusland en Schotland, maar al is het een hutje op de hei, als Amalia er is ben ik gelukkig, het hoeft voor mij niet perse een groots landhuis of een kasteel te zijn. Mijn liefde voor Amalia is om Amalia niet om haar status of geld. Daar heb ik nooit iets om gegeven, ja het maakt deel uit van haar, maar dat is niet waardoor ik verliefd op haar werd." Zei hij eerlijk en oprecht, terwijl hij naar zijn vriendinnetje keek. "Amalia zal wellicht anders gedroomd hebben over ons later, maar ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat het haar ook weinig zal uitmaken waar ons huis staat als we maar samen zijn."
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Amalia Abramova

#58
De gemoederen waren hoog opgelopen en dankzij haar woede zaten de tranen Amalia hoog, haast te hoog. 'Dat u elkaar laat thuiskomen is duidelijk en onbetwistbaar. Maar dat lost niet op dat u ergens zult moeten wonen. Dus de vraag is nu waar dat zal zijn en wat u met uw huis wilt. Vertel mij eens Jordy, u droomde vast wel eens samen over later. Dat uw later niet meer ver weg is is duidelijk, maar waar was als u samen zo droomde uw later?' Ze wierp een blik opzij naar Jordan en kneep geheel onopvallend zachtjes in zijn hand om zowel steun te zoeken als te geven. Ze hoorde hoe de andere vrouw eenzelfde vraag tot haar richtte en gaf fluisterend te kennen dat ze zich naar haar zoon zou voegen daar Jordan waarlijk haar thuis was. Toen ook haar, blijkbaar, aanstaande schoonvader haar vriendje aanmoedigde sprak deze en zo nu en dan knikte ze of glimlachte ze naar hem.  "Tante, moeder, vader, als ik met droomde over later met Amalia, was het voor mij vrij simpel, een huisje, kinderen en eventueel een huisdier of twee. Waar precies, dicht bij onze beider ouders, nu weet ik dat dat wellicht onmogelijk gaat zijn om een huis precies in het midden te zetten tussen Italië, Rusland en Schotland, maar al is het een hutje op de hei, als Amalia er is ben ik gelukkig, het hoeft voor mij niet perse een groots landhuis of een kasteel te zijn. Mijn liefde voor Amalia is om Amalia niet om haar status of geld. Daar heb ik nooit iets om gegeven, ja het maakt deel uit van haar, maar dat is niet waardoor ik verliefd op haar werd. Amalia zal wellicht anders gedroomd hebben over ons later, maar ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat het haar ook weinig zal uitmaken waar ons huis staat als we maar samen zijn." Halverwege zijn verhaal had hun blik elkaar getroffen en ze zuchtte zacht terwijl ze haar vingers met de zijne verstrengelde en zachtjes sprak. 'Mijn dromen? Ach dat was altijd een mooi landhuis en een eigen huishouding aan Jordans zijde. En ik ben wellicht jong maar niet naïef. We zullen nooit zomaar bij zowel mijn ouders als de zijne in de buurt kunnen wonen. Ik zal dus zonder meer hem volgen. Al was het naar een krotje ergens, zonder huishouding of pracht en praal. Maar ik ga waar hij gaat.' Ze sloeg haar ogen neer en mompelde dat hun antwoorden wellicht niet concreet genoeg waren om hen te laten helpen maar dat ze oprecht Jordan zou volgen, waarheen dan ook.
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •  

Gianna

#59
Ze merkte dat ze in haar vraag bijval kreeg van de ouders van Jordan en keek beide vriendelijk aan. Met een warme blik luisterde ze naar het antwoord van het tweetal. "Tante, moeder, vader, als ik met droomde over later met Amalia, was het voor mij vrij simpel, een huisje, kinderen en eventueel een huisdier of twee. Waar precies, dicht bij onze beider ouders, nu weet ik dat dat wellicht onmogelijk gaat zijn om een huis precies in het midden te zetten tussen Italië, Rusland en Schotland, maar al is het een hutje op de hei, als Amalia er is ben ik gelukkig, het hoeft voor mij niet perse een groots landhuis of een kasteel te zijn. Mijn liefde voor Amalia is om Amalia niet om haar status of geld. Daar heb ik nooit iets om gegeven, ja het maakt deel uit van haar, maar dat is niet waardoor ik verliefd op haar werd. Amalia zal wellicht anders gedroomd hebben over ons later, maar ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat het haar ook weinig zal uitmaken waar ons huis staat als we maar samen zijn." Vertederd zag ze haar dochter steun zoeken en geven voor ook zij antwoord gaf. 'Mijn dromen? Ach dat was altijd een mooi landhuis en een eigen huishouding aan Jordans zijde. En ik ben wellicht jong maar niet naïef. We zullen nooit zomaar bij zowel mijn ouders als de zijne in de buurt kunnen wonen. Ik zal dus zonder meer hem volgen. Al was het naar een krotje ergens, zonder huishouding of pracht en praal. Maar ik ga waar hij gaat.' Begripvol knikte ze en ze kwam overeind terwijl ze haar dochter wenkte. 'Ik weet voldoende, echter is dit zonder meer aan de heren, al zal ik alles doen dat mogelijk is om te zorgen dat u beide zo gelukkig mogelijk zult zijn. Kom Mia wij zullen veel, heel veel in korte tijd moeten regelen, buiten uw schooluren om.' Haar blik gleed naar haar vriendin en uitnodigend gebaarde ze ook naar haar. 'Als u wilt mag u ons graag vergezellen.' Ze liep naar de deur en sloeg haar arm om de schouders van haar dochter toen deze bij haar was. Ze nam afscheid van de achterblijvers en keek Jordan vriendelijk aan. 'Ik neem aan dat u haar vader nog een uil zend om haar hand? Ik zal hem verder, verder informeren voor u.' Ze glimlachte nog eenmaal vriendelijk en vertrok.

Uitgeschreven
friendly
0
funny
0
like
0
dislike
0
No reactions
No reactions
No reactions
No reactions
  •